Een lawine is de oorzaak van het dodelijk ongeluk. 1 van de 4 klimmers heeft het overleefd door in een grot te schuilen.
National Park Service rangers zoeken naar sporen van de 4 vermiste Japanse bergbeklimmers. (Foto's: NPS)
22-08-2012

Remon ziet af van beklimming Denali

Deze zomer had Remon zijn zinnen gezet op de beklimming van de op 6194 hoogte in Alaska gelegen berg Denali, voorheen Mount Kinley geheten. Hij keerde echter onverrichter zake terug.

“Ik ben op zondagochtend 24 juni vertrokken en vloog via Amsterdam, Frankfurt naar Anchorage in Alaska. Bij mijn aankomst om 11 uur ’s ochtends plaatselijke tijd ontmoette ik al vrij snel drie medeklimmers. En werd mij gevraagd of ik op de hoogte was van de, een week eerder, drie verongelukte zeer ervaren Japanners en 1 heeft het ternauwernood nog overleeft. Door hevige sneeuwval, storm en lawines werd noodgedwongen gekozen voor een alternatieve route, met alle gevolgen van dien. Ik wist van niets en schrok. Vervolgens gingen we, volgens afspraak met de shuttlebus naar Talkeetna. Ook in het klimkamp, drie uur rijden vanaf Anchorage, werden de verre van ideale omstandigheden bevestigd. In diezelfde week was nota bene een reddingswerker omgekomen, bij zijn reddingsactie van twee gevallen dames.”

De expeditie ging door, maar zonder Remon. “Bij het horen van al die verhalen, ging ik vreselijk twijfelen. Ook omdat ik niet zo’n bijzonder ervaren bergbeklimmer ben. Dinsdag zou ik nog een workshop krijgen, om de laatste kneepjes van het vak te leren. Op woensdag zouden we vertrekken. De weersvoorspellingen waren heel slecht, veel sneeuwval en dus nog meer het risico van nog meer lawines. Dat wilde ik niet lopen en besloot vrijwel direct na aankomst in het klimkamp om met de chauffeur van de shuttlebus weer terug naar het vliegveld te rijden.“

Remon maakte zelfstandig die keuze. “Ik was niet 100% zeker van mijzelf en vroeg mij hardop af of ik dit wel wilde. Uitdagingen zijn leuk, maar je hoeft het natuurlijk niet op te zoeken. Als ik zou beginnen, dan zou ik geheid in de problemen komen. Het was gedoemd te mislukken. Want bergbeklimmen is een aparte tak van sport, met niets te vergelijken en met veel risico’s. Even heb ik nog overwogen om de eerste week mee te gaan. Dat zou geen bergbeklimmen zijn, maar meer tracking. Maar ik ken mijzelf, een halve marathon loop ik ook niet. Dus had ik ook begonnen aan de beklimming en die willen afmaken. Na mijn besluit werd ik gefeliciteerd door de organisatie en mijn medereizigers. Ze hebben mij ook niet gepusht om het wel te doen. Op woensdag was het weer nog te slecht en is de start uitgesteld. Overigens was het, met veel sneeuw in het voorjaar, een bijzonder slecht seizoen voor de Denali. Fysiek een heel zware berg en een dagelijkse last van 28 kg. dragen en hij staat bekend als de koudste berg, maar door de steeds wisselende weersomstandigheden bijzonder moeilijk te beklimmen. De vermaarde Nederlandse Alpinist Edward Becker moest in mei zelfs zeven dagen wachten en uiteindelijk werd de uiteindelijke bereiking van de top afgeblazen. Met heel slecht weer moest er worden afgedaald. Jaarlijks doen 1100 klimmers een poging, iets minder dan de helft bereikt de top. Je moet verstandig zijn en ook denken aan het thuisfront. Ik hoef mij voor niemand en niets te bewijzen. En ik heb geen zin mijzelf voor de gek te houden, het leven is mij daarvoor te dierbaar.”

Remon liet het zover niet komen en zat donderdag 28 juni weer op het vliegveld van Anchorage. “Ik moest een aantal dagen wachten op mijn terugvlucht naar Nederland en heb van de nood een deugd gemaakt. Ik heb enkele wandelingen gemaakt en in een sportvliegtuigje over de prachtige natuur van Alaska gevlogen. Nee, niet over de Denali. Het weer bleef slecht en mijn beslissing om terug te keren, werd opnieuw bevestigd. Wel balen, maar spijt heb ik niet en ga ik nooit krijgen ook.”

Remon heeft juiste keuze gemaakt
De groep klimmers die wel de expeditie zijn gestart hebben uiteindelijk op een hoogte van 3000 mtr. 14 dagen “vast“ gezeten, en uiteindelijk weer terug gekeerd richting Talkeetna.